Er is niets mis met jou (echt niet)

Omdat je angst hebt om te rijden denk je vaak: “Er is iets mis met mij.”
Zie al die andere ruiters eens… zelfzeker buitenrijden, lachen, galopperen, springen, zelfs wedstrijden rijden.

En jij? Jij voelt je al overweldigd nog vóór je voet in de stijgbeugel staat.
Knikkende knieën. Knoop in je maag. Hartslag die door je borst bonst.

Maar luister goed: er is absoluut, 100% zeker, niets mis met jou.

Mijn verhaal (en waarom ik je zo goed begrijp)

Want weet je? Ik ben niet altijd die zelfzekere ruiter geweest die je nu ziet.
Toen ik 25 jaar geleden weer begon te rijden… was ik een complete broekschijter.

Als kind was ik nochtans het tegenovergestelde. Hoe gekker het paard, hoe liever!
Ik kende geen angst. Geen “wat als”-gedachten. Ik zag mezelf springen over hooibalen zonder zadel en dacht alleen: “Wow, dit is zalig.”

Tot die ene val, toen ik 12 was. Arm gebroken. Levensvreugde geknakt.

Vanaf toen zat de angst overal.

De angst die alles overnam

Zelfs al zat ik op een superbraaf paard, in mijn hoofd zag ik telkens hetzelfde: ik val.
Eén onverwachte beweging en mijn lichaam verkrampte. Ik trilde. Verstijfde. Wilde alleen nog afstappen.

En wat gebeurt er als jij bang bent? Juist. Je paard voelt het ook.
Hij werd net zo nerveus als ik.

Na een tijdje was het plezier weg. Ik stelde rijden uit met smoesjes:
“Het regent… teveel wind… ik voel me niet zo lekker… morgen misschien.”

Herkenbaar?

Schuldgevoel en verlangen

Ik vermeed alles wat mogelijk spannend was: de tractor, andere ruiters, dat ene hoekje van de piste…
En ondertussen voelde ik me schuldig omdat mijn paard bijna stilstond in de wei.

Maar diep vanbinnen verlangde ik naar iets anders.
Vrij galopperen in de natuur. Haar in de wind. Stralende glimlach. Urenlange buitenritten.
Zonder verlammende angst.

Dat was mijn droom.

Mijn zoektocht

Omdat mijn passie groter was dan mijn angst, ging ik op zoek. En niet een beetje.
Ik probeerde alles: mental coaching, EFT, EMDR, energiewerk, NLP, hypnose… noem maar op.

Twintig jaar lang zocht ik naar antwoorden.
En ik vond ze.

Ik ontdekte de methodes die niet alleen werken, maar ook zacht en snel zijn. Precies die gebruik ik vandaag om ruiters weer met zelfvertrouwen te laten rijden.

En kijk waar dat mij bracht

Sindsdien gaf ik demo’s voor honderden mensen.
Ik galoppeerde zonder teugels op open heides.
Ik rij bitloos, soms zonder zadel, en train zelfs moeilijke paarden.

En die “wat als”-gedachten?
Heel soms duiken ze nog op. Maar ik weet exact hoe ik ze loslaat.

Wat ik ontdekte (en jij mag dit weten)

Weet je wat ik onderweg leerde? Ik was niet alleen. Helemaal niet.

Toen ik er in 2007 voor het eerst openlijk over sprak en mijn Paardrijden Zonder Angst videocursus lanceerde, had ik binnen één maand meer dan 3000 inschrijvingen.

Snap je wat dat betekent?
Ik dacht dat álle andere ruiters moeiteloos en zelfzeker reden.
Maar in werkelijkheid worstelde bijna iedereen met hetzelfde.

Jij bent niet kapot

Dus wanhoop niet.
Het ligt niet aan jou.
En er is niets “mis” met je.

Als je mij blijft volgen, ga je begrijpen wat de oorzaak van jouw angst is—en nog belangrijker—hoe je die snel en zonder drama kan loslaten.

En dan… wacht jouw glimlach, jouw vrijheid, jouw haar in de wind.

Veel liefs,

Wendy 💕

PS: Ik voel elke keer zoveel vreugde en inspiratie als ik verhalen van anderen lees. Dus deel gerust jouw verhaal in de comments. Stel je vragen. Hoe meer ik van jullie hoor, hoe waardevoller ik nieuwe posts kan maken.