Dimmalim is een Ijslands paardje dat bij mij komt voor 7 dagen (Een Mirrorhorses Bootcamp noem ik het 🙂 ) omdat ze heel erg oorschuw is. Normaal vormt dit niet zo zeer een probleem, maar in de zomer wanneer er vliegjes zijn, en wellicht is ze er allergisch aan, ontsteken haar oren heel erg.
En omdat niemand haar oren kan verzorgen, zelfs de dierenarts niet, gaat het steeds van kwaad naar erger. Zelfs zo erg dat de korsten er dik bovenop liggen, die ze dan uiteraard weer open schuurt.
Meestal steigert ze wanneer iemand dan toch probeert om haar oren te verzorgen, of ze trekt haar hoofd heel hard weg en duwt dan tegen de persoon die haar verzorgt.

Het is zacht uitgedrukt als ik zeg dat er heel wat misgelopen is bij het oppikken van Dimmalim. Indien je bijgelovig bent zou je zelfs kunnen zeggen dat er een vloek lag op deze reis en dat het universum er alles aan deed om het niet te doen doorgaan.
Maar ik geef niet op natuurlijk…
De dag dat ik haar ging halen, reed ik op de snelweg naar haar toe, en alles ging goed tot een politiewagen mij stopte en mijn papieren nakeek.
Bleek dat ik niet met een trailer mocht rijden, wow wat een onaangename verrassing.
Normaal gezien moest deze man mijn wagen en trailer aanslagen maar hij heeft mij gelukkig met een waarschuwing achtergelaten.
Nu mocht ik niet meer rijden met de trailer dus heeft hij mij geëscorteerd naar een parking van een manege waar ik de trailer achter moest laten.

Dit was dus strike nr. 1.
Na veel zoeken bleek toevallig dat iemand die ik elke dag zie, het juiste rijbewijs had en zij met de trailer mocht rijden hoewel ze dit nog nooit gedaan had. Wel grappig eigenlijk en een beetje ironisch, want zij mag er mee rijden maar kan het niet, en ik heb het rijbewijs niet maar kan het wel.

In ieder geval zijn we Dimmalim dan gaan ophalen op vrijdag de 13de, ja ik weet het, ook niet echt de slimste zet…

Ik voelde mij al niet zo heel goed, had hoofdpijn en buikpijn maar ik wou haar echt gaan halen zodat ik aan de slag kon met haar. Strike nr. 2 dus.

Wanneer we hier de wei inreden om de trailer aan te koppelen reden we op een nagel en poef, platte band. Strike nr. 3
Nadat Bart dan met veel stil gevloek de band had vervangen, konden we eindelijk op weg, ondertussen was het al 20u.

We kwamen dan uiteindelijk toe, nadat we Jana, haar eigenaar, hadden opgepikt.
Nu ik wist dat Dimmalim nog maar weinig de trailer was ingegaan, maar ik hoopte op het beste, ik ken Jana namelijk en weet dat zij op een heel natuurlijke en positieve manier met haar paarden bezig is en dat ze haar allemaal heel erg vertrouwen.

Zoals verwacht ging ze niet meteen de trailer in, maar ze bleef er wel heel erg rustig onder.
Het was eerder een: “ik heb gewoon geen zin om hierin te gaan, en jullie mogen doen wat jullie willen, ik ga er niet in”. Ze stond ook gewoon stil, ze ging zeker niet van links naar rechts of achteruit.

Nu aangezien er weinig tijd en plaats was en ik met haar door het donker niet echt veel kon spelen en ook omdat ze zo rustig was, heb ik dan maar de traditionele aanpak van trailerladen gebruikt, waarbij ik voorin de trailer stond en met druk en loslaten probeerde haar stapje per stapje in de trailer te krijgen.
Eerst ging het best goed, maar op een bepaald moment had ze er genoeg van. En toen kwam er een klein duiveltje naar boven.
Ze ging gewoon elke keer er druk werd gezet op de halster, de lucht in, ze stond op haar achterste beentjes en steigerde, heel berekend, heel rustig ook, en het grappigste was dat ze daarbij haar voetjes ook heel snel bewoog, alsof ze ging boxen. Ze leek wel Black Beauty, in het klein dan. 🙂
Nu ik weet van Jana dat ze deze slechte gewoonte heeft en dat dit haar tactiek is om mensen af te schrikken wanneer ze iets niet wil. Ik was dan ook niet onder de indruk en hield het touw stevig vast totdat ze stopte, en dan liet ik het touw wat vieren.
Na een half uurtje had ze dit dan ook door. Je kon bijna op haar gezicht lezen, “shit zeg, dit werkt niet met haar”.
Wat mij het meest verbaasde en wat ik ook enorm bewonder in haar is dat het lijkt alsof ze jou de hele tijd staat in te schatten. Je kan bijna de radertjes zien werken waarbij ze de hele tijd denkt, “zou ik, of zou ik niet?”.
Een heel slim paardje met veel potentieel.
Nu de hele tijd had ik meer en meer hoofdpijn en buikpijn, dus voor mij was het niet gemakkelijk om het nodige geduld op te brengen en om helder na te denken, maar uiteindelijk is het toch goed gelukt.
Ik had meteen door dat de druk aan en rond haar oren een probleem vormde, want dat was ook de reden waarom ze bij mij kwam, dus besloot ik om druk op haar achterhand te zetten.
We hebben dus uiteindelijk de oude truc gebruikt van een touw achter haar te hangen en dit stukje bij beetje aan te spannen.
Nu we hebben dit heel zacht gedaan, en elke keer zij een stapje naar voren zette, lieten we los.
En dit heeft ze prachtig gedaan, ze is ook geen enkele keer achteruit gegaan en eenmaal ze helemaal in de trailer stond was ze zo rustig als maar kon zijn.
Ik was dus heel erg blij dat we deze manier gebruikt hebben, ook al was het niet mijn favoriete manier om een paard te laden, maar het was duidelijk dat ze er geen trauma aan overhield.
Het is allemaal sereen en rustig verlopen, buiten haar steigeren dan in het begin.

Nu eenmaal ze in de trailer stond, hoorde ik ineens een klap en dan emotioneel gebrul buiten en “oh nee”.
Toen bleek dat de vrouw die bij ons stond, de eigenares van de wei, haar hond aangereden was, vlak daar voor ons op straat.
De wagen was doorgereden en de hond leefde nog maar liep wat mank. Dat kwam er dan nog eens bovenop, we waren allemaal geëmotioneerd en aangeslagen. Het was echt wel vrijdag de 13de.
We hebben dan voor de vrouw, die wat in shock was, een dierenarts opgebeld en die ging ’s avonds komen. Ik heb nog niets gehoord en weet dus niet hoe het gaat met de hond, maar we hopen allemaal dat hij geen interne bloedingen had of dergelijke en dat hij het overleefd heeft.
Dit was dus strike nr. 4

Tijdens de reis naar huis was Dimmalim super rustig en eenmaal hier, hebben we haar uitgeladen en ze stapte van de trailer af alsof ze dat al duizend keer gedaan had, cool en rustig.

Super paardje dus, maar je leest er meer over later…

We kwamen uiteindelijk thuis om 22:30u…. doodop en ikzelf doodziek, maar we hadden het gehaald!

Wendy

Ga naar Dimmalim Dag 1


Wendy Joris
Wendy Joris

Al meer dan 30j gepassionneerd door paarden en mensen richtte Wendy Joris Mirror Horses VZW op in 2008 met als doel om zoveel mogelijk mensen en paarden hun leven te verbeteren zodat zij dan weer anderen hun leven positief kunnen beïnvloeden. Want zij gelooft in het "ripple" effect en dat iedereen zijn bijdrage levert in het verbeteren van de paardenwereld!

Laat hier van jou horen!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.